Küçük Gurme

Çemkirmelerim bitmedi, ne yazık ki bu sefer çok da sevdiğim bir yer için yazıyorum. Arnavutköy’deki Abra Cadabra’ya açıldığı yıldan beri kimbilir kaç kere gitmişimdir, daha önce hiç bir yer için yapmadığım şekilde, iki defa da haklarında yazdım burada. Bu üçüncü olacak. Yemeklerine bayılıyorum, midyeli pilavları için can veririm, ortamını da seviyorum (her ne kadar bu sene bir yenilik yapmaları gerektiğini düşünsem de, yolun tozu toprağından baya eskimiş koltukları, masaları) fakat iş servise gelince, orada çuvallıyorlar. Hem de çok fena.

Öyle kötü bir servisleri var ki, yemeklerini de sileceğim, ortamını da. Üstelik bir defa da değil, her seferinde başımıza aynı şey geliyor. Kime sorsam kötü bir anısı var Abra Cadabra’nın servisiyle. İş yalnızca gecikme olsa, o kadar laf etmeyeceğim. Yoğunlardır, mutfakta sorun çıkmıştır, türlü türlü hali var. Ama hayatımda görmediğim kadar kabalar da. En son hafta içi bir akşam yaklaşık 10 kişilik bir grupla bir şeyler içmeye gittik. Oldukça boş oldukları düşünülürse, bir mekanın arayıp da bulamadığı nimet olmamız gerekir değil mi? Yok değil. Abra Cadabra’da size baya baya başlarına açılan iş muamelesi yapılıyor.

Gittik oturduk, abartmıyorum yarım saat boyunca, garson namına birini göremedik bile. En sonunda ben içeri gidip, durumu açıkladım, birinin gelip bizimle ilgilenip ilgilenemeyeceğini sordum. Özür dilemek yerine, bahaneler sıralamaya başladılar. Bizim grubun tamamlanmadığını, arkadaşlarımızı beklediğimizi düşündüklerini söylediler. Halbuki biz böyle bir şey söylememiştik bile. Ekip de tamdı. Dayanamayıp “bu ilk defa olmuyor” dediğimde ise, saklamaya bile gerek duymadan göz devirip, öflediler. Söylemeye gerek yok, böyle bir gerginlikten sonra, gecenin geri kalanında da pek iyi bir servis alamadık. İçkilerin içine tükürdüklerinden şüpheleniyorum.

İnsan düşünmeden edemiyor, bir özür dileyip müşterinin gönlünü almak o kadar kolay ki, ters davranarak bir şey kaybetmeyeceklerini düşünüyorlarsa çok yanılıyorlar. Güzel yemeği evimde de yaparım, iyi vakit geçirmeye dışarı çıkıyorsam ve böyle bir muamele görüyorsam, bir daha da gelmem Abra Cadabra’ya.

Bebek’teki Mangerie’ye gideli neredeyse bir ay oldu, bir türlü elim varmadı yazmaya. Neden? Çünkü yiye yiye bir tost yedik. Neden? Çünkü fiyatlar uçmuş. Delirmişler mi nedir? Yasin halinden memnundu, “Böyle güzel manzara, mis gibi ev ortamı için çok da abartılı değil” diyordu. Ben bir daha karnım açken gitmemeye yemin ettim ama. Çay içerek hovardalık yapmak gelirse içimden belki o zaman. Ya da belki kırk yılda bir kahvaltı için. Şöyle ki, çok lüks bir yere gitmediğimiz sürece, her menüde, iyi kötü kesemize uyacak bir kaç yemek bulabiliyoruz. Her yerde gidip de bonfile yemiyoruz da, bazı yerlerde makarna alıyoruz, efendime söyleyeyim, bir salata alıyoruz. Hem hoş bir ortamı varsa, keyfini çıkarıyoruz, hem karnımız doyuyor, hem de cepleri boşaltmıyoruz. Mangerie’de böyle bir seçenek yok.

Menüdeki en uygun fiyatlı bölüm tostlar. Onlar bile 15 TL’den başlıyor. Onun dışında bildiğiniz ızgara sebzeli sandviç bile 25 TL’nin üzerinde, ana yemekler, noodle’lar, burger’ler ise iyice cep yakıyor, 35 TL civarında hepsi.

Senelerdir orada olduğuna göre, alıcısı var demektir. Sahibi Delicatessen’in sahibiyle aynı kişi olduğundan yemeklerin çok güzel olduğunu da tahmin edebiliyorum, ama gene de biraz daha insaflı bir fiyat politikası bekliyorum Mangerie’den.

Bir de yağmurda derme çatma merdivenleri çok kayıyor, haberiniz olsun. Morarmış popom ve hala ağrıyan belim Mangerie’ye sempatiyle yaklaşmamı iyice zorlaştırıyor. Ya gözüm çıksaydı Mangerie, ha?

Adres: Cevdet Paşa Cad. No. 69 Küçük Bebek / İstanbul

Tel: 0212 263 5199

Web: www.mangeriebebek.com (Tarifler var sitede, kaçırmayın derim)

Bu ara beslenme faaliyetlerimi birazcık da spora göre planlıyorum. Sürekli yemekten dubaya dönecektim yoksa. Spordan önce karbonhidrat, spor sonrası yarım saat içerisinde protein. Düzenli beslenmekle ilgili tek bilgim bu ne yazık ki. Spor sonrası protein ve nikotin ihtiyacımı karşılamak için de, İstinye Park’taki Hillside’ın hemen dışındaki Big Plate’e uğruyorum. Bir yazlık yer havası var burada, yemekleri de fena değil, açık hava olması sigara içenler için avantaj, ama sürekli üstümüze soğuk hava tanecikleri püskürtmelerine rağmen çok sıcak oluyor genellikle.

Her ne kadar gece yine acıkıp, gidip kebap filan yememe rağmen, spordan çıkınca, sağlıksız bir şeyler yemeye gönlüm razı olmuyor. Dolayısıyla Big Plate’teki favorim, Portakallı Tavuk Izgara (19 TL). Biraz tatsız tuzsuz, portakal aroması da gerektiğinden fazla bence. Ama yine de sunumuyla durumu kurtarıyor.

Yanında da, bu yaz neredeyse her yerde bulabileceğiniz Buğday Salatası (10.5 TL) alıyorum. O kadar çok yiyorum ki bunu yakında gıdaklamaya başlayacağım. Ama soğuk soğuk hoşuma gidiyor, yemesi kolay, besleyici, doyurucu. Bir salatadan bekleyebileceğiniz her şey var yani. Big Plate’de içine mantar parçacıkları, havuç, nar ekşisi vs. de koyuyorlar. İyice lezzetli oluyor.

Big Plate’e uğrarsanız Izgara Köfteleri (20 TL) de çok güzel bu arada. Üzerinde azıcık patlıcan közleme, yanına kuru cacık, altına da bazlama ekmekleri koyuyorlar. Köfteler yumuşacık, puf puf. Ağzınıza layık. Ama bu kadar lezzetli olmalarından, pek de hafif olmadıkları sonucunu çıkarıyorum, haberiniz olsun, sonra bilmiyordum, nereden çıktı bu kilolar olmasın.

Adres: Hillside, İstinye Park

Tel: 0212 345 62 88

Yaz nedeniyle bir vakit boşluğumuz var, sürekli sokaklarda geziniyoruz bu ara, ama Tarabya-Bebek hattı üzerinde, en fazla Taksim’e kadar gitmekten içime fenalıklar gelmişti ki, Ezgi imdadımıza yetişti. Ona uyup, Samatya’ya kadar gittik geçen hafta, çok da iyi yaptık. Küçük Ev’in Samatya Meydanı’na en hakim masalarından birinde, plastik sandalyelerimize kurulup, kendimizi garsonumuzun ellerine emanet ettik. Küçük Ev’de siparişler formalite icabı alınıyor. Bir şekilde, başta aklınızda olanlar gelmiyor önünüze, ama bu sanki sizin fikrinizmiş gibi hissediyorsunuz.

Koca koca porsiyonlarla midye tavalarımız, 2 porsiyon kalamarımız, bir de tepeleme dolu çıtır hamsilerimiz geldi.

Özellikle hamsiler o kadar lezzetliydi ki, ancak yarısını bitirdikten sonra, fotoğrafını çekmek aklıma geldi. Öğlen sıcağının altında bir tek rakı bile içmeye ikna edildim. Tek dediğime de bakmayın, “senin dişinin kavuğuna gitmez bu” diyerek önüme gelen domuz sıkısı tabir ettiğimiz çifte duble rakıydı aslında. Herşeyin gözüme olduğundan güzel gözükmesi, yanımdaki süper arkadaşlarım haricinde, bu dubleye de bağlanabilir.

Üç kişi baya makul bir hesap ödedik, tam hatırlayamıyorum ama 40 küsür bir şeydi galiba.

Biliyorsunuz internet sansürü yüzünden bir süredir boykottaydık, ama Google’ın Türkiye’de engellenmesinin üzerinden 29 gün geçti. Bu saçmalıktan geri adım atmaya niyetli görünmüyor kimse. Arada Antakya’ya da gidince, yazmadan edemedim artık. Kızgınlığım geçmedi ama, hala eylemdir, toplantıdır uğraşıp duruyor bir grup insan. Siz de ufak da olsa destek vermek isterseniz, www.sansursuzinternet.org.tr adresinden hazırlanan deklarasyonu okuyabilir, dilerseniz imzalayabilirsiniz.

Bu arada dediğim gibi ben 4 günlüğüne her yemek aşığının harikalar diyarı, Antakya’daydım. Sıcağa rağmen, midelerimizi turbo moduna alıp, öyle yedik. Masadan her kalktığımızda, çatlayacak gibiydik, gerçekten inanılmazdı yemekler. Taşıyabildiğimiz kadar çifte kavrulmuş Antakya kahvesini, künefeyi, zahteri, tuzlu yoğurdu da yanımıza alıp döndük İstanbul’a, ama aklım hala orada.

İlk akşam, Harbiye’de serin şelalelerin arasından yukarılara tırmanıp, geniş, yeşil bir vadiyi kuşbakışı gören Kervan Restoran’da oturduk. Sanırım yemek yediğimiz yerler içinde de en güzellerinden biri burasıydı. Her yerde olduğu gibi önce çıtır çıtır, taze naneler geldi önümüze. Bol limonu, nar ekşisini basıp yediğinizde, İstanbul’da yediğiniz nanelere çimen gözüyle bakarsınız, o kadar lezzetliler. Ardından süper garsonumuz, ışık hızıyla mezelere boğdu bizi.

Humus, Babagannuş, Muhammara, Zahter Salatası, Süzme Yoğurt, Köz Biberler, artık Allah ne verdiyse… Ama favorim Ali Nazik’ti. Genelde çok sarmısaklı olduğu için pek de bayılmadığım Ali Nazik, Antakya’nın meşhur tuzlu süzme yoğurdu ve yumuşacık etleriyle birlikte resmen sanat eseri gibiydi.

Daha yoldayken sayıklamaya başladığım Sac Oruğu’nu yemek için de en güzel yerlerden biri Kervan. Sac Oruğu, malzemeleri yönünden içli köfteye benziyor. Yalnız baharat yönünden daha zengin, bol maydanoz kullanılarak yapılıyor ve tabi bir de yassı olmak gibi bir farkı var. Bazı yerlerde iç harcı az, dışı kalın oluyor, Kervan’da tam tersi. O yüzden en çok oradakini beğendim.

Antakya’da her yemeğin mutlu sonu künefe için de yine bir numaram Kervan’dı. Anlatmak istiyorum lezzetini, ama kelime dağarcığım yetersiz kalıyor resmen. O uzayan peynirler, o çıtır çıtır kadayıf, mis kokulu fıstıkların tadını anlamak için gidip denemeniz gerek.

Kervan’da ızgara tavuk meşhurmuş, kebap için bir sonraki akşam merkezdeki Anadolu Restoran’a gittik. Yine klasik mezelerle başlayıp bu sefer, Antakya’ya özel çiğ köftelerle devam ettik. Kıvamından bahsetmiyorum bile, resmen sakız gibi, macun gibi bir şeydi, ama asıl özelliği yanında gelen pişmiş kıymayla beraber yenmesi.

Ardından yaprak kesilmiş etlerin altında, o etlerin tadıyla harmanlanmış gelen maydanozlardan oluşan Anadolu Kebap geldi. Bakın dikkatinizi çekiyorum, maydanozun üstünde et var demiyorum, etin altındaki maydanozlardan oluşuyor diyorum. Çünkü asıl numarası maydanozlarda.

Tabi burada bitmedi yemek, Anadolu Kebabıyla birlikte testi kebabı ve kağıt kebabı da geldi. Bunlardan biri domates sosuyla toprak güveçte geliyor, diğeri yufkanın içerisinde. Özellikle domatesli olan testi kebabını çok beğendik.

Son olarak bir öğlen gene şehir merkezindeki Sultan Sofrası’nda öğlen yemeği yedik. Burası biraz daha esnaf lokantası kıvamındaydı. Yemekler mevsimden mevsime, günden güne değişiyor. Mesela biz giderken Kabak Borani’lerinin methini duymuştuk, ama gittiğimizde bulamadık. Onun yerine bulgurlu köfteleriyle baya lezzetli olan Yoğurt Aşı’nın ve mumbar dolmasının, bir de kaytaz böreğinin tadına baktık.

Yaz yaz bitmiyor Antakya yemekleri, daha da var aslında ama, onları da kısa geçeyim, bu ara yazacak çok yer birikti çünkü. Giderseniz Maho’da kebap, Kral Künefe’de Künefe yemeyi, bol bol çay bardağında Antakya Kahvesi içmeyi (süvari diyorlar buna), bici bici (ya da haytalı) tatlısının tadına bakmayı unutmayın.

Şimdiden özlediğim sevgili Küçük Gurme okurları ve kardeş bloglar,

Neler yapıyorsunuz? Mutfaklarınızda yeni yemekler pişiyor mu, yeni konserlere gidiyor musunuz, yaz yaklaştı, seyahat hazırlıklarınız var mı? Ben bir kısmınızın bloglarına ulaşamıyorum, benim yazdıklarım kaçınıza ulaşıyor artık takip edemiyorum, İngilizce yazanlarınızın sitelerine bakarken, bilmediğim bir kelime olduğunda, Google Translate üzerinden tercüme yardımı alamıyorum, Youtube linki paylaştığınızda, meraktan çatlıyorum acaba içinde ne var diye. Sizde problem yok mu ki susuyorsunuz yasaklarla ilgili? Geçici bir sorundur diye mi ümit ediyorsunuz? Yoksa “internet yasakları nasıl aşılır” konulu yazılar sorunumuzu çözüyor mu zannediyorsunuz? Biz network uzmanlığımızı geliştirdikçe, yasakçılar da yeni yöntemler geliştirmeyecek diye mi düşünüyorsunuz?

Keşke… Ama böyle değil ne yazık ki. Bakınız Sansürden Sorumlu Devlet Bakanımız Binali Yıldırım soruyor: “Bu ülkeyi Google mı yönetecek?” Yasakların, yanlışlık değil, geçici bir durum değil, bilinçli bir gövde gösterisi olduğunun kanıtı değil mi bu soru? Öte yandan Recep Tayyip Erdoğan, çözümün oto-sansürden geçtiğini şu sözlerle açıklamış: “Otosansür, otokontrol noktasında internetin de kendisini artık daha sıkı denetlemesi gerektiğine inanıyoruz” İnternet kim? İnternetin tek bir muhattabı yok ki kendisini denetlesin. Bunu çok iyi bilen yasa koyucularımız ve uygulayıcılarımız da, muhattabını bulamadıkları “suçlar” için, bir anne hassasiyetiyle, masum vatandaşlarının gözlerini kapatarak, neme lazım, üzerimize sıçramasını engellemeye çalışıyorlar.

Bahaneler çoğunlukla, çocuklarımızın ve genel ahlakımızın korunmasıyla, Atatürk’e hakaretin engellenmesini kapsıyor. Milletçe hassas olduğumuz bu konuların seçilmesi tesadüf değil. Oysa bu bahaneler yasakları haklı çıkarmıyor. Siz de çocuğunuz kendi doğrularını bulurken, onunla tartışmak istemez misiniz gördüğü şeyleri? Eleştiri ve hakaret arasındaki farkı belirlerken sizin de söz hakkınız olsun istemez misiniz? Hoşunuza gitmeyen bir şey gördüğünüzde, buna sizin fikirlerinizi olgunlaştıracak, sizi düşünmeye zorlayacak bir imkan olarak bakamaz mısınız? Herhangi bir düşünceyi yeraltına iterek yok ettiğinizi mi düşünüyorsunuz? Genel ahlakın, hepimizin ahlakı değil, yalnızca en çok sesi çıkanların ahlakı olduğunu bilmiyor muyuz biz?

Sorularım bitmez. Cevaplarımız ise farklı olabilir. Yine de yasaklardan rahatsız olmak konusunda birleşiyorsak, tepkimizi göstermenin gerekli olduğunu tekrar tekrar hatırlatmak istiyorum. Bireysel tepkilerimizin de çok değerli olduğunu düşünüyorum, fakat ortak bir hareketin parçası olmak isteyenler için:

- Friendfeed’de sansüre karşı yapılabilecek eylemlerin tartışıldığı başlık: http://friendfeed.com/netdas/0d39f470/google-hizmetlerine-konulan-sansur-hakknda

- Yine aynı konunun tartışıldığı mailgrup (ki bugün itibarıyla Google Groups erişimi de engelli, delireceğim): http://groups.google.com/group/sansure-karsi-eylem

- Facebook grupları: http://www.facebook.com/SansureKarsiEylem http://www.facebook.com/pages/Googlea-Erisimin-Engellenmesini-Protesto-Ediyoruz/119193148122040

- Üstte kullandığım banner’ı sitenize yerleştirmek için gerekli bilgiler: http://s.xcbg.net/sansur/

Sizin bildiğiniz başka hareketler varsa paylaşabilirsiniz.

Sevgilerimle,

Küçük Gurme

Pek muhterem Küçük Gurme okurları,

Kusura bakmayın ama ben çok sıkıldım mantıksızlıklar ülkesinde yaşamaktan. Kimse ses etmiyor diye, “ses etseler de iki gün sonra unuturlar” diye her istediklerini yapabileceklerini düşünen insanlarla beraber yaşamaktan sıkıldım. “Yarın öbür gün Google’ı da kapatırlar” diye ironi yaptığımda, bununla birilerinin aklına yeni sansür fikirleri getirebileceğimden korkarak yaşamaktan sıkıldım. Okulda, işte, sokakta, trafikte, bazen en yakın arkadaşlarımla konuşurken bile, artık kabul edip, içselleştirdiğim bir oto-sansürle beraber yaşıyorken, yarısı illüzyon da olsa özgürce konuşabileceğim iki santimetre kare alanın da elimden gidebileceği ihtimali ödümü kopartıyor artık.

Hal böyleyken, bazı insanlar fikirleri sansürleyince, onların buharlaşıp yok olacağını varsayıyorken, ben de durumu görmezden gelip, kendiliğinden ortadan kaybolacağını umamıyorum artık. Dolayısıyla, yasaklar kalkana kadar, yemekle filan uğraşasım gelmiyor. İnanmazsınız iştahım da, ağzımın tadı da kaçtı zaten.

Youtube da dahil olmak üzere, bütün engellemeler kalkana kadar burada yalnızca özgürlük çığlıkları duyacaksınız. “Ben ilgilenmiyorum, yemeğimi isterim kadın” diyorsanız, kusura bakmayın, sizi hala açık olan diğer bloglara alalım. Yok, Youtube’un 3 senedir kapalı olduğu, gerek dini, gerek milli, gerek ahlaki hassasiyetlerle 1000′e yakın siteye erişimin engellendiği, son olarak da Google servislerine (ve onları kullanan sitelere) ulaşamadığımız bir ülkede, sabah kalkıp da en sevdiğiniz moda blogunun, yemek sitesinin, spor sayfasının, gazetenin kapandığını görmenizin o kadar da imkansız olmadığını fark ettiyseniz, sizi de beraber çığlık atmaya davet ediyorum. Susarak ya da suçlu gibi yasağın etrafından dolaşarak değil, her türlü ortamda bıkmadan bu konudan bahsederek, sokağa çıkarak, dava açarak çözmeliyiz bu konuyu. Siz de şimdi bağırmayacaksanız, ne zaman bağıracaksınız?

Düzeltme: Erişimi engellenen site sayısı 6000′miş. Listeye şuradan ulaşabilirsiniz: http://engelliweb.com/

Konyalı, Konyalı! Her öğlen Sirkeci’deki küçük dükkanında döner yemek için beni ağlattığı günleri dün gibi hatırladığım Konyalı. Kanyon’a taşınıp da, fiyatları fezaya fırlatınca özünü unutmuş Konyalı. Üzdün beni vallahi!

Gitmeden önce değişik duyumlar alıyordum. Gazetelerin büyük gurmeleri “Yurtdışından misafirlerim gelirse, durmam Konyalı’da alırım soluğu” diyorlardı. Bizim ailenin büyük gurmesi babam, “Korkunç” diyordu da başka şey çıkmıyordu ağzından. Öte yandan Yasin ve Çağla durup durup Konyalı’nın şuruplarını, beğendilerini aşeriyorlardı. En sonunda Çağla’yla kız kıza seferlerimizin dünkü ayağını Konyalı’ya taşıdık da ben de fikirlerimi yazabileceğim.

Bir kere, çok yüzeysel bir yaklaşım olabilir ama, bir restoranın kalitesiyle ilgili en güzel ipucunu akşam yemeği saatinde yer bulup bulamadığımdan anlıyorum hala. Kanyon’da ayaküstü kahve içtiğiniz cafe’den, en pahalı restorana kadar her yer tıklım tıkışken, Konyalı’da bizimkinden başka bir masa daha doluydu yalnızca. Kendileri de bir problem olduğunun farkındalar herhalde ki, yemekten sonra memnuniyet formu doldurtuyorlar müşterilerine.

Formu doldururken de düşündüm, kötü diyemem yemeklerine. Ama para-çokomel eğrisine göre değerlendirdiğimde, ancak ortalama diyebiliyorum. Damgalarına kadar 1940′larda hazırlanan orijinal menülerine sadık kalan, nostaljik menü kartından seçtiğimiz çerkez tavuğu (14 TL) ve humusla (11 TL) başladık yemeğimize. Yiyorum, tamam güzel. Ama Çerkez Tavuğu, mesela Can’ın Çerkez anneannesininkiyle yarışamaz. Humus, bir kaç ay önce Filistin’li arkadaşımın yaptığı humustan kötü. Ne problem olduğunu düşündüm, düşündüm, en sonunda kullandıkları yağda hoşuma gitmeyen bir koku olduğuna karar verdim. Bir de Çerkez Tavuğu’nun ustaları nasıl yapıyorlar tam bilmiyorum, ama usülüne göre yapıldığında baya zahmetli ve uzun süren bir işlem olduğunu biliyorum. Sanırım bu kadar özenilmemişti de.

Ana yemeklere gelince, ilk tercihim olan etli, sebzeli talaş kebabı (17 TL) kalmamıştı. Aynı şekilde, methini çok duyduğum gül şerbeti de. Onun yerine ben Kuzu Tandır (32 TL) ısmarladım, Çağla da Hünkar Beğendili Kebap (29 TL) aldı. Yemekler kuşhanelerde servis ediliyor. Kibar garsonlarımız, senkronize şekilde kapakları kaldırınca, yemeğinizle başbaşa kalıyorsunuz. Benzer bir sunum, Tuğra Restoran’da da vardı. Zaten sonradan öğrendiğime göre, Konyalı’nın şefi, Tuğra’nın eski şefiymiş. Beni çok etkilediğini söyleyemem, ama hakikaten yurtdışından bir misafiriniz gelirse, o etkilenebilir belki.

Kuzu Tandır’ıma gelince, beni rahatsız eden yağ kokusu, bir de iyi bir malzemeyle düzgün pişirildiğinde pek hissedilmemesi gereken bir kuzu kokusuyla birleşmişti. Ne yazık ki, et pişirilirken baya kurumuştu. Üzerinde pek de iştah açıcı görünmeyen bir yağ katmanıyla beraber gelmesi de çok hoşuma gitmedi. Öte yandan, çok azıcık da olsalar, yanında gelen beğendi ve iç pilav lezzetliydi.

Yemeğin en sevdiğim kısmı ise, gül şerbetinin yerine aldığım, saray şerbeti ve sıcacık pidelerdi. Limon, ahududu, zencefil, vişne, limon, gül ve ardıç karışımından oluşan saray şerbeti bitsin istemedim resmen. Onda da pek cömert davranmamışlardı ne yazık ki.

Bir de kahvelerimizle beraber gelen fıstıklı lokumları sevdim. Yine de bir daha Konyalı’ya gidecek kadar değil galiba. Belki bir ara, çocukluk günlerimin hatrına Sirkeci’dekine uğrarım. Hala açıkmış duyduğuma göre.

Adres: Kanyon Alışveriş Merkezi, Levent/İstanbul

Tel: 0212 353 04 50

Uzun zamandır sitede bir e-mail adresi olmadığı için bana ulaşamamaktan şikayetçi olan pek değerli okuyucularımı “ha aldım, ha alacağım” diye oyalıyorum. Fakat ne zaman büyük bir şevkle Gmail’e girsem, kucukgurme@gmail.com’un müsait olmadığı uyarısıyla sarsılıyorum. İnternetin derinliklerinde bu ismi kullanarak, arkadaşlarıyla gülüp, eğlenen, belki de yemek tavsiyeleri paylaşan insan! Her kimsen çabuk ellerini başının üstüne koy ve o mail adresinden uzaklaş!

Neyse, efendime söyleyeyim, ben de istekucukgurme, kucukgurmekarsinizda, kucukgurmeyesorun gibi bilimum garip kullanıcı adı denemelerinden sonra, kucukgourmet@gmail.com‘da karar kıldım.

Tabi böyle hayatımda ilk defa mail adresim oluyormuş gibi heyecanla buraya koştuğuma bakmayın. Bu yazıyı yazmamdaki asıl amaç biraz daha farklı. Düşündüm ki, yemek yemekten, yemek yapmaktan ve tez yazmaktan arta kalan bütün vakitlerimi internette geçiriyorum. Tanıdık tanımadık, soran sormayan herkese yemek tavsiyeleri veriyorum. 3 senede restoran repertuvarımı da baya genişlettim. Neden hizmetin kapsamını da genişletmiyorum? Dedim, ben, kendi kendime.

Çağlacım, “Yemeğin Güzin Ablası mı olacaksın?” diye sordu. Onun gibi bir şey vallahi aklımdaki. Şöyle yapıyoruz, siz bana durumunuzu anlatan bir mail atıyorsunuz. Mesela, “iş yemeği için, yabancı misafirlerimi Boğaz’da bir yere götürmek istiyorum, para mühim değil” diyorsunuz. Ya da “Sevgilime evlenme teklif edeceğim, ama bütün parayı yüzüğe yatırdım, romantik, şirin bir yer olsun” diyorsunuz. Ya da “Doğumgünüm için 20 kişi fasıla nereye gidelim?” diye soruyorsunuz. Ben de zamanım, bilgim el verdiğince size yardımcı oluyorum. Maillerinizi de, cevaplarıyla birlikte sitede yayınlıyorum ki, herkeşler faydalansın.

Benzer şekilde, “Pikniğe gidicez, acil kuru köfte tarifi”, “Yılbaşı hindisi nasıl nar gibi kızartılır?” konulu sorularınıza da, “Süper bir yer keşfettim, al sana adresi”, “Babaannemin içli köfte tarifi budur, yayınla bence” temalı tavsiyelerinize de açığım.

Hepinizi öpüyorum!

Bu salatanın değişik varyasyonlarını çok sık yapıyorum. Bu sefer, domates, salatalık, kuru kayısı ve cevizle yaptım. Malzeme dolabım el verdiğinde bacon, ceviz ve kuru üzümle yapıyorum. İyice zengin dönemimdeysem rokfor da ufalıyorum. Ben genel bir tarif vereyim, siz hayal gücünüzü kullanarak zenginleştirin en iyisi.

Malzemeler:

- 1 adet iceberg marul

- 1 büyük domates

- 2 küçük salatalık (opsiyonel)

- 1 avuç ufalanmış ceviz

- 1 avuç sultani kuru üzüm

- 2 dilim küçük küpler halinde kesilmiş bacon

- 1 limonun suyu

- 2 kaşık mayonez

- 1 kaşık hardal

- Tuz

Yapılışı:

1) Bacon ve cevizleri yağsız tavada hafifçe kavurun.

2) Marulları iyice yıkayın ve ince kesin. Domateslerin kabuklarını soyup, küp kesin. Salatalıkları da yuvarlak kesin.

3) Marulların üzerine bacon, ceviz, üzüm, domates ve salatalıkları ekleyip, karıştırın.

4) Ayrı bir kapta, limon suyu, mayonez ve hardalı iyice karıştırın.

5) Salatanın üzerinde gezdirin.