Küçük Gurme

Eski bir Arnavutköy’lü olarak ağlamak üzereyim. Ben taşındım, şehrin en çok konuşulan cafeleri, restoranları, dondurmacıları Arnavutköy’de açılmaya başladı. Son örneği Girandolo… Abra Cadabra’da yedik, içtik, üstünüze afiyet, kendimizi tutup tatlıyı es geçtik ki, Girandolo’nun dondurmalarını deneyelim. Hemen Bahar Pastanesi’nin yanında, Arnavutköy Belediye Tesisleri’nin arkasında minicik bir dükkan açmış Aslı Eraltan. Ne yazık ki biraz fazla minik. Arnavutköy’ün bütün yollarını kazmışlar, dondurmamızı alır yürürüz diyorduk ama, yolların halini görünce oturmaya karar verdik. Tabi yer bulabilseydik, bu planımızı uygulamaya koymaktan memnuniyet duyardık. Yer mer yok, Çinlisi, Japonu, Türk’ü, çoluklu, çocuklusu, sevgilisi minicik dükkanda çeşit çeşit insan vardı.

Bense, bu kültür mozaiğine fazla takılamadım, çünkü dondurma çeşitlerine kilitlenmiş vaziyetteydim. Manzara süper, sakızlısı, güllüsü, after eight aromalısı, kavunlusu, vişne-yeşil elma karışığı ve en güzeli mojitolusu çeşit çeşit dondurma… Hepsi İtalyan tarzı yapılmış. Ben şeftali, gül, sakız; Can ise, mojito, kavun, nane (after yedi. Ne yazık ki, benimkilerin hiçbiri bir şeye benzemiyordu. Bir tek gül fena değildi. Şeftalide bir gıdım şeftali tadı almadım. Sakızlıda ise neredeyse bir kazaya kurban gidiyordum. Benden önceki grubun tamamına sakızlı yerine kaymaklı vermişlerdi, sıra bana geldiğinde fark ettiler neyse. Can ise çok isabetli seçimler yapmıştı. Mojitolu dondurması orgazmatronikti… Nane ve limonlu, hafif de alkollüymüş. Şimdi düşününce bile ağzımın suları akıyor, o kadar güzeldi.

Öğrendim ki, Girandolo’nun bütün çeşitleri de bunlar değilmiş. Kuskuslu, domatesli, fesleğenli, her türlü dondurma yapıyorlarmış. Özellikle kuskuslu baya ilginç (!)… Gene de ben bu ilginç keşfi bir kenara bırakıp, koşa koşa Bostancı’ya Yaşar Usta‘ya gitmek istiyorum. Kilo kilo çilekli dondurma yemek istiyorum.

Son bir not: Yaşar Usta‘nın dondurmaları için ta Bostancı’ya gitmeye gerek yokmuş, Ara Cafe’de bulabilirmişiz.

Yaz deyince, ilk akla gelen lezzetlerden biri dondurmadır değil mi? Çubuk dondurma öncesi zamanlara (Ç.D.Ö. 5) yetişmiş, şanslı bir nesilden olduğum söylenebilir. Kağıt helva içinde, saman gibi incecik külahlarda ya da 50 lira fazlasına çıtır çıtır kornette dondurma satılan, bir köşesinde kocaman dondurma makinaları çalışan dükkanları hala hatırlayabiliyorum. Şimdi ise, kurabiyelisinden, macademia fındıklısına, strawberry cheese cake’lisinden, bohemian raspberry’sine (bu arada çok yaratıcı değil mi ben&jerry’s dondurma isimleri?) büyük alışveriş merkezlerindeki, büyük dondurma şirketlerinden alıyoruz dondurmamızı genellikle. Onlarda da güzel olanları var ama, insan Kumburgaz’da çekirdek çitlemekten şişmiş dudaklarındaki, o eski serinlik hissini özlemeden edemiyor.

Siz de “Ah, nerde o çocukluğumun dondurmaları! Peh peh!” diyenlerdenseniz, sizi Bostancı minibüs caddesinde, Türk Petrol’ün sokağına alalım. Dükkan bile değil, bir ekmek fırınının önünde minicik bir tezgahta satıyor dondurmalarını Yaşar Usta… Yardımcıları da kızıyla, oğlu… Bebek’teki Mini Dondurma’yı, Moda’da Ali Usta’yı da severim ama, Yaşar Usta’nın dondurmaları hakikaten bambaşka. Bir kere, hiç bir katkı maddesi yok, meyveli dondurmalarında süt bile yok, yalnızca şeker ve meyveyle yapılmış. O kadar doğal ki, incirin tanelerini, kavunun çekirdeklerini, şeftalinin liflerini hissediyorsunuz ağzınızda. Her gün hangi meyve tazeyse, onunla yapılıyor dondurmalar. O yüzden bir gün kırmızı erikli, öbür gün kavunlu bir sürprizle karşılaşabilirsiniz. Hepsi birbirinden güzel, ama gene de Yaşar Usta’nın tavsiyesine de kulak verin. Pişman olmayacağınızdan emin olabilirsiniz.

Ben en son gittiğimde, şeftalili, çilekli ve kırmızı erikli yedim, sonra yetmedi bir külah da kavunlu aldım, yetmedi ta Bostancı’dan Tarabya’ya paket yaptırıp götürdüm. Evde arkadaşlarıma ikram ettiğimde gelen yorum herşeyi açıklıyor sanırım: “Bu dondurmayı cennetteki melekler küçük elleriyle yapmış olmalı” dedi arkadaşım.