Böyle alengirli söyleyince insanın gözü korkuyor biliyorum. Aslında son derece basit bir yemek olmasına rağmen, Mehmet Ali ve Elif doğumgünüm şerefine, içine sevgilerini de koyarak hazırladıkları için çok özel bir yemek bu. Buradan ilan ediyorum, insanın onlar gibi dostu olsun, 10 milyon borcu olsun (yeni türk lirası cinsinden). Şu yazıyı da yollayayım, gidip öpüjem ikisini de…

Nasıl yapmışlar hemen raporunu aldım, biraz da modifiye ederek paylaşıyorum.

Malzemeler:

- 1 kutu Ricotta peyniri

- 250 gr beyaz peynir

- Bir demek ıspanak (bence pazı da olur)

- 5 dilim somon fileto

- 1 yemek kaşığı hardal

- Kuru fesleğen

- Zeytinyağı

Yapılışı:

- Somonları yayıp ortalarına, ayrı bir kapta karıştırdığınız beyaz peynir, ricotta ve tuzu sürün.

- Ardından hardal ve ıspanakları ekleyin.

- Rulo yapıp, kürdan ya da fırın ipliğiyle sabitleyin.

- Çok az zeytinyağı döktüğünüz fırın tepsisine yerleştirip, üzerine azıcık fesleğen ve biraz tuz serpin.

- Önceden 200 C’de ısıtılmış fırında, 20 dakika kadar pişirin.

Yanına da yeşil çaylı soba noodle ve karidesli harika bir salata yapmışlardı. Siz yaratıcılığınızı kullanıp, başka bir şeylerle de kombinleyebilirsiniz (yemek blogunda moda blogu jargonu kullanmak da harika).

Çok sevgili girişimci Küçük Gurme’ciler,

Bugün cennet vatanımızı yeni lezzetlerle tanıştırmak isteyen, Türk damak tadına uygun, değişik restoran zinciri arayışında olan franchising meraklılarına harika bir tavsiyeyle geliyorum. Kendim için söylüyorsam namerdim. Derdim, meselem: hem sizin, hem de memleket ekonomisinin kazanması…

Chipotle, ABD’nin dört bir yanına yayılmış şubeleriyle, gurme burrito ve taco yapan orgazmatronik bir Meksika restoranı. Ben New York’ta, “Nee, burrito’nun içine pilav mı konurmuş, ne midesiz adamlar var şu dünyada?” nidalarıyla içeri girip, sonra Yasin yerken, “E hadi ver bir ısırık” diyerek çocukcağızın rızkına göz diken hain arkadaş oldum galiba. Fakat, Orhan Pamuk’un kulaklarını çınlatıyorum “Bir ısırık aldım, hayatım değişti”. Koşa koşa gidip devasa burritoma gömülmem saniyelerimi aldı sonrasında.

İlk gidişinizse size de burrito yemenizi öneririm. İçine istediğinizi koydurabiliyorsunuz, böyle de yüce gönüllü, cömert insanlar. Tavuk, et, barbacoa (lime lime olana kadar baharatlarla pişirilmiş dana eti), carnitas (gene baharatlı domuz eti), meksika fasulyesi, fajita sebzeleri, limonlu pilav (ki benim gibi tutuculuk yapmayın, mutlaka koyun, acaip hafif, çok güzel bir şey oluyor), taze domatesli salsa, acılı salsa, sour cream, mısırlı salsa, peynir, guacamole (avokadolu, soğanlı, biberli bir sos) gibi seçenekleriniz var.

Dilerseniz, aynı malzemeleri tortilla’nın içine koymak yerine tabakta da alabilirsiniz ki, o zaman burrito bowl diyorlar. Başka bir seçeneğiniz de çıtır ya da yumuşak taco’ların içinde yemek.

Çok rejimdeyseniz, salata da yiyebilirsiniz, ama gözünüzü seveyim yapmayın kendinize böyle şeyler. Gelmişsiniz Chipotle’a kadar, güzel güzel tadını çıkarın…

Web: http://www.chipotle.com/

Keşke akıl edip biricik, yakışıklı İtalyan arkadaşım Giammy’nin (evet, Türk kızlarına bayılıyorlar, çatlayın) önce/sonra fotoğraflarını çekseydim. Story Deli daha güzel anlatılamazdı. Gene de elimden geldiğince tarif etmeye çalışayım.

Gianmarco (Story Deli’ye girmeden önce)

- hmm, mmhh, ben bir kere İtalyan’ım, pizza’nın kitabını yazmışım, gerzek İngilizler ne anlar, homur homur homur…

Gianmarco (Story Deli’de pizza yerken)

- mariaaa, jesus, mamma mia ve bilimum katolik sevdiklerim, (gnom, gnom) hepinizi bu lezzetten aklımı kaybetmemem için yardıma çağırıyorum (gnom gnom) (kilit nokta geliyor…) İTALYA’DA BİLE BÖYLE PİZZA YEMEDİM!

Şu son cümleyi kendisine söylettiği için Story Deli’yi ne kadar takdir etsem, küçüklerinin gözlerinden, büyüklerinin ellerinden ne kadar saygıyla öpsem az. Aylardır kendisine yemek beğendirmeye çalışıyorduk, suratını pizzanın içine gömüp, “al sana pizza” demek istedim resmen.

Bu güzide pizzacımız, Londra’nın en eğlenceli kısımlarından, eski göçmen mahallesi, yeni vintage kraliçesi Brick Lane’de. Shoreditch’te otobüsten inip, yürürken tonlarca Hint, Bangladeş ve Endonezya restoranına rastlayacaksınız. Eğer haftasonu gittiyseniz, sokakta dizi dizi atıştırmalık satan tezgahlar göreceksiniz. Özellikle açsanız dayanması güç, ama sabredin, yolun sonunda sizi bekleyen güzel sürprizle kıyas kabul etmez hiç biri.

Story Deli, Brick Lane’in bir diğer gözde mekanı Cafe 1001‘in (ki allaturcalondra çok güzel tanıtmış 1001′i, linke tık tık) hemen yanında, devasa müzik market Rough Trade’in hemen karşısında, kime sorsanız gösterir bir lokasyonda konuşlanmış. Arkadaş canlısı bir atmosfer, masalar paylaşımlı, tabureler kalın karton kutulardan, sırtınızı arkanızdakinin sırtına dayayıp baya rahat oturabiliyorsunuz… Kışın gidiyorsanız içerilere doğru oturunuz, yönetici kaloriferleri yakmıyor. Bir de yanınızda işaret fişeği götürmekte fayda var, garsonların dikkatini çekmek hayli güç. Hatta siparişinizi yazılı, imzalı, mühürlü vermekte de fayda var. Ismarladığınız şeylerin yarısı yanlış gelebiliyor, ama sorun değil, ne yeseniz güzel zaten.

Bunların dışındaki tek problem, pizzaların çıtırtısından konuştuğunuzu duyamamak olabilir ki, bu almaya gönüllü olduğumuz bir riskti zaten. Menü sade, bildiğimiz, sevdiğimiz pizzalar var. Ben iki seferdir enginar, jambon ve mantarlı olanından yiyorum. Chorizo’lu, mantarlı, 8 peynirli, organik sebzeli seçenekleriniz de var. Fiyatlar 10-12 pound arası değişiyor. Zeytinyağı, sarmısak, domates sosu oranlarını harika tutturuyorlar.

Sonuna kadar arkalarındayım, seviyorum.

Not: Tuvalet yokmuş yahu içeride, hacet giderecek olanların dikkatine…

Adres: Old Truman Brewery, 3 Dray Walk, E1 6QL London

]]> http://www.kucukgurme.com/2010/03/story-deli-londra/feed/ http://www.kucukgurme.com/2010/03/bozu-new-york/ http://www.kucukgurme.com/2010/03/bozu-new-york/#comments Fri, 12 Mar 2010 11:13:04 +0000 Küçük Gurme http://www.kucukgurme.com/?p=563

Yaz sonunda, gözlerimiz yaşlı, Yasin’i New York’a gönderirken dayanamayıp, iki haftalığına peşine takılmıştım. Bütün gün ev aramaktan arta kalan vakitlerimizde de çılgın gibi yemek yemiştik. Niyeyse bütün mükemmel keşiflerimizi kendime saklamışım bu kadar zaman. Ağır bir sushi krizinde olduğum şu dakikalarda, Williamsburg Bozu’yu sizinle paylaşmamın vaktinin geldiğini hissettim. New York’a yolu düşecek, oralarda yaşayan tüm Küçük Gurmecilere selam eder, henüz keşfetmedilerse, acil tarafından Williamsburg’a doğru seyirtmelerini tavsiye ederim.

Williamsburg, hip yaşama gönül vermiş bütün dünya halklarının yakından bildiği gibi, Brooklyn’in bohem, artistik ve kemik gözlüklü popülasyonunun tavan yaptığı şirin bir beldemiz. Sokaklarda dolanırken Agyness Deyn’e filan rast gelip “Hii, Aggy!” deyip, cool bir şekilde yolunuza devam edebiliyorsunuz. Vermeye çalıştığı fakir sanatçı dostu imaja rağmen, ev kiraları çok pahalı, ama Bozu’da dünyaları yiyip, bir sürü kokteyl yuvarlayıp, azıcık bir paraya masadan kalkabileceğinizin garantisi benden.

Öncelikle servis harikaydı biz gittiğimizde. Anladığım kadarıyla Amerika’da her yerde, garsonların halinizi hatrınızı sorması, gelip sizinle muhabbet etmeleri normal. Ama bunu rahatsız edici ve yapmacık olmadan, oraya onlarla değil, karşınızda oturan arkadaşınızla muhabbet etmeye gittiğinizi anlıyormuş gibi görünerek yapan kişi sayısı oldukça az. Cheeseburger istedikten sonra yarım saat, cheeseburger’ın nasıl da erkek kardeşinin en sevdiği yemek olduğunu (sanki Amerika’nın yarısının değilmiş gibi) anlatan garsonlarımız oldu, çok kötü şeyler gördük inanın. Neyse, Bozu’nun çalışanlarıyla seviyeli bir birlikteliğimiz oldu. Gayet sempatiklerdi. Zaten bize bu kadar güzel yemekler ve kokteyller getiren insanları sevmemem çok zor, bana yemek veren insanlara karşı engelleyemediğim bir sempatim var.

Öncelikle 12 parçalık bir party bomb seti (19 dolares) aldık, kendisi yazının başında duruyor, tanışabilirsiniz. İçinde Pink Bomb, Mc. Iow Bomb, Spicy Mc Bomb ve Una Bomb tabir edilen 4 çeşit ayrı bomb vardı. Sushi demiyorlar, hakikaten sushi’den çok, küçük lezzet bombaları bunlar çünkü. İlginç ama içlerinde mayonez vardı ve çok yakışmıştı. Yosun kullanmıyor oluşlarını da şahsen takdir ettim.

Sonracığıma 7 parçalık Fried Tako Ball (5.5 dolar) deneyelim dedik. Bunlar da içi patates ve ahtapotla doldurulmuş, sonra kızartılmış cennet partikülleriydi. Yine mayonez ve tanımlayamadım otlarla beraber geldiler.

Ardından da Osmanlı saray mutfağının da gözdelerinden olan Shrimp Kataifi (8 dolar) ile yemeğimizi noktaladık. Bir ara edamame (4 dolar) de gelmişti sanırım masaya, orayı tam hatırlamıyorum.

Kıssadan hisse, yolunuz düşerse deneyiniz Bozu’yu. Benim için de yiyiniz, kokteyllerle çakır keyif olunuz, yüzünüz gülerek ayrılınız.

Adres: 296 Grand st. Brooklyn, NY

Telefon: 718-384-7770

Web: http://www.oibozu.com/

O bir kuş, o bir uçak, hayır, o bir karbonhidrat bombası… Bin bir güçlükle, hain bir Türk olarak kendisini zehirlemeyeceğime ikna ettiğim Malta’lı arkadaşım Brian’ın, önce itiraz etsem de tadına baktıktan sonra bayıldığım şaheseri. Minimalist bir tarzda pişirilmiş, sade ve nadide bir güzellik…

Pizza hamuru tarifi bir önceki yazıda var ama buraya da yazalım, wordpress çökecek değil ya.

Malzemeler:

Pizza hamuru için

-  5 su bardağı un

- 2 çay kaşığı tuz

- 1 çay kaşığı kuru maya

- 1/4 su bardağı zeytinyağı

- 2 bardak çok soğuk su

- 1/2 çorba kaşığı toz şeker

Diğer malzemeler

- 2 adet patates

- Mozzarella peyniri

- Zeytinyağı

- Kekik ve fesleğen

Yapılışı:

(Copy-paste’in gücü adına)

1) Un, tuz, şeker ve mayayı genişçe bir kap içinde karıştırın. Daha sonra kulak memesi kıvamına gelene kadar (şu kulak memesi kıvamı lafı yemek blogu yazmamın yegane nedeni olabilir) zeytinyağı ve soğuk su ekleyin, güzel güzel yoğurun. Eğer fazlaca cıvık olursa un eklemekten çekinmeyin.

2) Hamuru dörde bölüp, her parçanın üzerini bir bezle örtüp ya da plastik bir poşetin içine koyup, bir gece buzdolabında dinlenmeye bırakın. Eğer vaktiniz yoksa da, en azından 2 saat beklediğinizden emin olun.

3) Hamurlar ve saçlar hazırsa, tezgahı güzelce temizleyin, un ve çok çok az zeytinyağı dökün. İyice kuruladığınız ellerinizi una bulayıp, bir oklava yardımıyla hamurunuzu açın. Yine zeytinyağı döktüğünüz bir tepsinin üzerine, hamuru yayıp, kenarlardan artan kısımları kesin.

4) Hamurunuzun üzerine biraz zeytinyağı, mozzarella peyniri ve daire şeklinde kestiğiniz patateslerle, baharatları ekleyin.

5) Önceden 180 C’de ısıtılmış fırında 10 dakika kadar pişirin.

Şu an bunu yazmak benim için bir işkence sevgili Küçük Gurmeciler. Ve fakat zavallı yurt odamda, aç bi ilaç otururken bile sizleri düşünüyorum ve markete gidip leziz (?) İngiliz malzemeleriyle harika bir kahvaltı yapmaktansa, Malta-Türkiye işbirliğinde hazırladığımız bu mükemmel pizza tarifini beğeninize sunuyorum. Gönül isterdi ki, benim de kendime ait küçük ama sempatik bir fırınım, pembe panjurlu bir mutfağım olsun, ben de ekmek bulamadığım anlarda, ev yapımı pizzayla karnımı doyurayım, ama bir süre daha mümkün gözükmüyor sanırım bu. Siz yiyince, ben de doymuş sayılırım artık.

Malzemeler:

Pizza hamuru için

-  5 su bardağı un

- 2 çay kaşığı tuz

- 1 çay kaşığı kuru maya

- 1/4 su bardağı zeytinyağı

- 2 bardak çok soğuk su

- 1/2 çorba kaşığı toz şeker

Domates sosu için

- 5 adet orta boy domates (soyulmuş ve rendelenmiş)

- 1/2 su bardağı zeytinyağı

- 2 diş sarmısak

- Fesleğen, kekik

Diğer malzemeler

- Mantar

- Jambon

- Renkli biberler

- Yeşil kokteyl zeytini

- Mozzarella peyniri

Yapılışı:

1) Un, tuz, şeker ve mayayı genişçe bir kap içinde karıştırın. Daha sonra kulak memesi kıvamına gelene kadar (şu kulak memesi kıvamı lafı yemek blogu yazmamın yegane nedeni olabilir) zeytinyağı ve soğuk su ekleyin, güzel güzel yoğurun. Eğer fazlaca cıvık olursa un eklemekten çekinmeyin.

2) Hamuru dörde bölüp, her parçanın üzerini bir bezle örtüp ya da plastik bir poşetin içine koyup, bir gece buzdolabında dinlenmeye bırakın. Eğer vaktiniz yoksa da, en azından 2 saat beklediğinizden emin olun.

3) Hamurunuz kendi kendine büyürken, domates sosunuzu yapmaya başlayabilirsiniz. Bir sos tenceresinin içerisine zeytinyağını koyun, biraz ısındıktan sonra üzerine kesikler açtığınız sarmısaklarınızı atın. Ardından rendelenmiş domateslerinizi ve baharatlarınızı ekleyin. Ara ara karıştırarak, kısık ateşte yaklaşık 40 dakika kadar pişirin.

4) Hamurlar ve saçlar hazırsa, tezgahı güzelce temizleyin, un ve çok çok az zeytinyağı dökün. İyice kuruladığınız ellerinizi una bulayıp, bir oklava yardımıyla hamurunuzu açın. Yine zeytinyağı döktüğünüz bir tepsinin üzerine, hamuru yayıp, kenarlardan artan kısımları kesin.

5) Hamurun üzerine önce domates sosunuzu, sonra mozzarella peynirini, sonra da ince ince doğradığınız diğer malzemeleri koyun.

6) Önceden 180 C’de ısıtılmış fırında 10 dakika kadar pişirin.

Fotoğrafların kalitesizliğinden gözlerim yanıyor, ama yemeğin kendisi hakikaten çok leziz, ağzınıza layık. Kendim yaptım diye demiyorum, zaten belli benim bu kadar sağlıklı yemekler yapmayacağım. Yapımda ve yayında az da olsa emeğim geçse de, tarif mutfakların kralı bir tanecik arkadaşım, Mehmet Ali’ye ait.

Malzemeler:

- İki bardak ince bulgur

- Dilediğiniz kadar çekirdeksiz yeşil zeytin

- Bir paket kurutulmuş domates

- 2 adet renkli biber

- Azıcık zeytinyağı

- Bolca taze yeşillik (maydanoz, taze kişniş, dereotu, kekik, nane…)

Yapılışı:

- Bulguru derin bir kaba koyup, üzerini kaplayacak kadar kaynar su dökün. Yaklaşık yarım saat, bulgurlar yumuşayana kadar bekletin. Daha sonra bulgurun çekmediği suyu süzün.

- O sırada azıcık zeytinyağı ile küp şeklinde kestiğiniz biberleri soteleyin.

- Bir yandan da kurutulmuş domatesleri şeritler halinde kesin.

- Biberler, domatesler, zeytinler ve yeşillikleri bulgurun içerisine katıp, iyice karıştırın. Dilerseniz üzerine biraz daha zeytinyağı ekleyebilirsiniz.

- Ilık ya da soğuk olarak yenilebilir.

Tamam, evet, ben de farkındayım bayadır yazmıyorum. Sonra da kalkıp zeytinyağlı bezelye gibi tırt bir yemekle geliyorum. Ama devamı gelecek, hepinizin huzurunda izci sözü veriyorum… Siz de azıcık idareli okuyun, yardımcı olun, bu aralar çok büyük gruplara yemek yapıyorum yaptığımda, daha fotoğraflarını çekemeden silip süpürüyorlar, piranalar gibi.

Neyse efendim, dediğimiz gibi bezelye son derece tatsız, tuzsuz bir sebze. Ama yaşadığım mahrumiyet bölgesinde kendisine Abdurrahman Çelebi diyoruz. Üzerine 6 kaşık şeker eklerseniz, strafor da pişirseniz güzel oluyor zaten. Sözü fazla uzatmadan hemmen tarifimize geçiyoruz.

Malzemeler:

- Bir paket donmuş bezelye (tazesi olsa daha bile güzel)

- İki adet havuç

- Bir çay bardağı zeytinyağı

- 6 tatlı kaşığı şeker

- Bir diş sarmısak

- Bir soğan

- Yarım limon suyu

Yapılışı:

- Zeytinyağını derin bir tencereye koyun. Biraz ısındıktan sonra üzerine ince çentikler attığınız sarmısağı ve bütün haldeki soğanı kavurun.

- Üzerine küp şeklinde doğradığınız havuçları, daha sonra da bezelyeleri ekleyip biraz daha kavurun.

- Limon suyunu, şekeri, bir tatlı kaşığı tuzu ekleyin.

- Yaklaşık 20 dakika, havuçlar yumuşayana kadar pişirin.

Çok “Ş”li Aşk Cafe’nin manzarasına bayılıyor, fakat yemeklerinden bir türlü memnun kalamıyordum. Fakat en son gidişimin üzerinden aylar geçmesine rağmen, eski fotoğraflara bakarken, tadını unutamadığım somonlu sandviçlerini görünce önyargımdan dolayı utandım. Köy ekmekleri üzerine, Photoshop’lu rengi ve koca kaparileriyle harika bir sandviçti.

Sosyetik Panini’nin ( 15 TL) de ondan aşağı kalır yanı yoktu.

Son olarak oburluk yapıp, Frenk Üzümlü Cheese Cake’le noktaladık… Hepsi birbirinden lezzetliydi…

Adres: Muallim Naci Cad. No: 64/B Kuruçeşme

Tel: 212 - 265 47 34

Web: http://www.asskkahve.com/

]]> http://www.kucukgurme.com/2009/07/assk-cafe/feed/ http://www.kucukgurme.com/2009/07/kosinitza/ http://www.kucukgurme.com/2009/07/kosinitza/#comments Fri, 10 Jul 2009 12:28:52 +0000 Küçük Gurme http://www.kucukgurme.com/?p=500

Son zamanlarda etrafımdakilere en çok tavsiye ettiğim restoranların başında Kuzguncuk’taki Kosinitza geliyor. Aslında uzun zamandır gitmek istediğim bir yer olmasına rağmen, Kuzguncuk pek yol üstü bir semtimiz olmadığından, benimle gelecek insan bulmak için, doğumgünü nazı kozumu kullanmak zorunda kaldım. Biraz psikopatça ama, nasıl olsa doğumgünümde beni kıramazlar diye, ta Tarabya’dan Kuzguncuk’a kadar taşıdım arkadaşlarımı. Gıklarını da çıkaramadılar zavallıcıklarım, paşa paşa geldiler. Fakat sonunda, o kadar yola rağmen pişman olmadıklarını söyleyebilirim.

İsmini Kuzguncuk’un eski isminden alan Kosinitza’yı hangi kategoriye koyabileceğimi bilmiyorum. Menüsü ağırlıklı olarak deniz ürünlerinden oluşuyor, ama balık lokantası denmez buraya. Dünya lezzetleri desem, o da değil, misler gibi halis muhlis Türk mezeleri var. Hasılı, burası tamamen kendine özgü bir yer. Kuzguncuk’ta Dilim Pastanesi’nin sokağına girdiğinizde sağda, miniminicik bir mahalle lokantası görünümünde.

Sunumları, yemeklerinin yaratıcılığı, servisinin ve ortamın mükemmelliğiyle Kosinitza’ya hayran olmamak çok zor.

Restoranın ortasında bulunan açık büfe meze masasından istediğimiz mezeleri seçerek yemeğimize başlıyoruz. Karidesli patlıcan salatası ve Jumbo barbunyalar harika…

Bu kadar sade bir salatada yazacak ne var diyebilirsiniz ama, parmesanlı roka salatası (14 TL) bile kapış kapış bitirildi masada.

Ana yemeklere gelince, benim yediğim milföy kaplı, porçini mantarlı dil balığı güveç (35 TL), yemek değil sanattı.

Fırında parmesanlı dil balığı (25 TL) ise ikinci favorim oldu.

Tatlıya ne yazık ki yer kalmamıştı.

Adres: İcadiye Cad. Bereketli Sok. No: 2/A Kuzguncuk

Tel: 216 334 04 00 (Çok küçük bir yer, mutlaka erken rezervasyon yapmakta fayda var)

Web: http://www.kosinitzarest.com/